وَدَاعٌ آخَرُ لِشَهْرِ رَمَضَانَ وَ قَدْ رَوَيْنَاهُ عَنْ مَوْلَانَا عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ ع صَاحِبِ الْأَنْفَاسِ الْمُقَدَّسَةِ الشَّرِيفَةِ فِيمَا تَضَمَّنَهُ أَسْنَادُ أَدْعِيَةِ الصَّحِيفَةِ فَقَالَ وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ ع فِي وَدَاعِ شَهْرِ رَمَضَانَ وداع دیگر ماه رمضان و براساس اسناد كتاب «صحيفه سجّاديّه»، مولايمان علىّ بن حسين-عليهما السّلام-صاحب انفاس مقدس و شريف، با ماه رمضان اينگونه وداع مىكرد : اَللَّهُمَّ يَا مَنْ لاَ يَرْغَبُ فِي الْجَزَاءِ وَ يَا مَنْ لاَ يَنْدَمُ عَلَى الْعَطَاءِ اى خداوندى كه در برابر نعمتهايى كه بندگانت را ارزانى مى دارى به پاداشت رغبتى نيست.اى خداو

روز عید فطر ، روز هلاکت عمرو بن العاص :مرحوم شیخ مفید در مسارّالشیعه می نویسد:در روز اول شوّال سال 41 هجری ، خداوند یکی از فراعنه این امّت ، یعنی عمرو بن العاص را هلاک کرد و اهل اسلام را از شرّ وجود او خلاص نمود و بدین وسیله بر سرور و شادی مؤمنین افزود.[1]مرحوم محدّث قمّی در وقایع الایام می نویسد:در روز اول شوّال ، عمروعاص در مصر به جهنّم پیوست.[2] معرّفی مادر عمرو بن العاص:مادر عمرو بن العاص ، سَلمَى بنت حرملة ، ملقّب به نابغه ، بنا بر آن چه كه زمخشرى در ربیع الابرار نقل كرده است ، كنیز مردى از قبیله عنزه بوده است. این زن اسیر می شود و عبد اللّه بن جدعان تیمى در مكّه او را می خرد. او زنى زناك

مُتَوکِّل عَبّاسی ، ابوالفضل جعفر بن معتصم (۲۰۶-۲۴۷ق)، دهمین خلیفه عباسی و دشمن سرسخت خاندان علی بن ابیطالب (ع). او ۱۵ سال حکومت کرد. در سال ۲۳۶ق، دستور داد حرم امام حسین (ع) را ویران کنند و خانههای اطراف آن را با خاک یکسان سازند و در آن زمینها کشاورزی کنند. بدرفتاری متوکل با آل علی، موجب اعتراضاتی شد، اما به دلیل جو امنیتی حاکم بر جامعه، به شورش و اعتراض عمومی نینجامید. او بر خلاف مأمون و معتصم عباسی، معتقد به قدیم بودن قرآن بود و بحث و جدلها درباره خلق قرآن را پایان داد. او معتزلیان را منزوی، و حمایت ویژهای از اهل حدیث کرد. در دوران او، مرکز خلافت از بغداد به دمشق و سپس به سامرامنتقل شد.

عبدالملک بن مروان(لعنة) (۲۶-۸۶ق/۶۴۶-۷۰۵م) پنجمین خلیفه اموی است که پس از مرگ پدرش مروان بن حکم(لعنة) در سال ۶۵ق به خلافت رسید و به مدت ۲۱ سال خلافت کرد. وی در دورانی به پادشاهی رسید که جامعه اسلامی دچار اختلافات درونی بسیار و با تهدیدات خارجی روبرو بود اما توانست با زور و حیله و خشونت تمام مخالفان خود را سرکوب کند. او مناطقی را در آفریقا تصرف کرد و به محدوده جهان اسلام افزود و همچنین در جهت توسعه تمدن اسلامی فعالیتهایی نمود. در روزگار وی خانه خدا توسط منجنیق تخریب شد. وی با نصب حجاج بن یوسف ثقفی(لعنة) به عنوان حاکم کوفه، شیعیان را شدیدا تحت فشار قرار داد. امام سجاد(ع) در دوره او زندگی میکرد